در ملامت اصحابش فرموده : « و عرفّتكم ما انكرتم و سوّغتكم ما مججتم » خ 180 259 ، به شما شناساندم آنچه را كه انكار كرديد و به كامتان ريختم و نوشاندم آنچه را كه انداختيد ، يعنى من كلمات حق را به دهان شما گذاشتم و شما بيرون انداختيد . دربارهء خويش به معاويه مى نويسد : « و لو لا ما نهى الله عنه من تزكية المرء نفسه لذكر ذاكر فضائل جمّة تعرفها قلوب المؤمنين و لا تمجّها آذان السامعين » نامهء 28 386 ، اگر خدا نهى نمى كرد از اينكه مرد خودش را بستايد ، گوينده فضائل زيادى نقل مى كرد كه قلوب مؤمنان آنها را مى شناسد و گوشهاى شنوندگان آنها را نمى اندازد و قبول دارد . مجد : بزرگوارى و مقام و مرتبه « المجد : السعة فى الكرم و الجلال » اقرب الموارد گويد : « المجد : العزّ و الرفعة » پنج مورد از آن در « نهج » آمده است درباره حق تعالى فرموده : « عزير الجند ، عظيم المجد » خ 190 280 لشكرش قوى و مقامش بزرگ است . تمجيد : عظيم شمردن ، و الا مقام دانستن ، دربارهء حق تعالى فرموده : « و نؤمن به ايمان من رجاه موقنا . . . و اخلص له موّحدا و عظمّه ممجّدا » خ 182 260 يعنى بندگى را براى او خالص كرده و موحّد است و او را عظيم كرده و بزرگ شمرده در حال ثناخوانى و داراى مرتبه دانستن . « تماجيد » ثناگوئى با مجد و عظمت در لغت آمده : « و هو تعالى اهل التماجيد : اى الثناء بالمجد » دربارهء ملائكه فرموده : « و فتح لهم ابوابا ذللا الى تماجيده و نصب لهم منارا واضحة على اعلام توحيده » خ 91 129 و بازكرده براى آنها درهاى آسانى به ثنا خوانيش با مجد و نصب كرده براى آنها مناره‌هاى آشكارى براى علائم توحيدش . مجداء : جمع ماجد است به معنى ذو المجد چنان كه فرموده : « فان كان لايّد من العصبية فليكن تعصّبكم لمكارم الخصال و محامد الافعال . . . التى تفاضلت فيها المجداء و النجداء من بيوتات العرب » خ 192 295 ، نجداء جمع نجيد يعنى صاحب فضيلت و شجاعت .